تبلیغات
امپراطورهای عالم - مطالب تقویم شیعه-رمضان

دسته بندی ها

جستجو

امکانات

بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

مهدویت امام زمان (عج) حدیث موضوعی
پیج رنک گوگل

بسم الله الرحمن الرحیم


بیست و چهارم ماه رمضان

مرگ ابولهب(لعنة الله علیه)

در این روز و به قولى در 25 ماه رمضان ابولهب به درك واصل شد(1).

------------------------------------------------

(1) نفائح العلام : ص 463.

برچسب‌ها: الله، ماه، رمضان، مرگ، ابولهب، لعن، تقویم،
نوشته شده در سه شنبه 31 تیر 1393 ساعت 05:16 ب.ظ توسط : داعی | دسته : تقویم شیعه-رمضان، دشمنان اهل بیت،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    بیست و سوم ماه رمضان
    نزول قرآن

    شب نزول قرآن است(1)  و به قولى در شب 24 ماه رمضان بوده است(2).

    -------------------------------------------------

    (1) مسار الشیعه : ص 10. بحار الانوار: ج 88 ص 7.

    (2) بحار الانوار: ج 95 ص 196.


    نوشته شده در یکشنبه 29 تیر 1393 ساعت 10:09 ب.ظ توسط : داعی | دسته : تقویم شیعه-رمضان،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    بیست و یكم ماه رمضان

    قتل ابن ملجم و قطام(لعنة الله علیهما)
    در این روز ابن ملجم با یك ضربت شمشیر به جهنم فرستاده شد. بعد از كشته شدن ابن ملجم مردم به سوى قطام ملعونه فاسقه هجوم آوردند و او را با شمشیر به درك فرستادند و جثه اش را بیرون كوفه سوزانیدند(1).
    ابن بطوطه متوفى سال 779 هـ گفته است : هنگامى كه به كوفه مسافرت كردم ، در غربى جبانه كوفه در زمینى سفید، زمینى بسیار سیاه دیدم و علت را پرسیدم . گفتند: اینجا قبر ابن ملجم است . عادت اهل كوفه این است كه هر سال هیزم زیادى مى آوردند و 7 روز در این مكان مى سوزانند(2).

    ---------------------------------------------------

    (1) نفائح العلام : ص 410.

    (2) نفائح العلام : ص 409.

     


    برچسب‌ها: الله، شمشیر، قتل، ابن ملجم، قطام، لعن، كوفه،
    نوشته شده در شنبه 28 تیر 1393 ساعت 03:50 ب.ظ توسط : داعی | دسته : تقویم شیعه-رمضان، دشمنان اهل بیت،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    بیست و یكم ماه رمضان

    بیعت با امام مجتبى (علیه السلام)
    در این روز مردم پس از شهادت امیرالمؤمنین (علیه السلام ) با امام حسن (علیه السلام ) بیعت كردند(1).

    ----------------------------------------------

    (1) كشف الغمه : ج 1 ص 538.


    نوشته شده در شنبه 28 تیر 1393 ساعت 12:00 ب.ظ توسط : داعی | دسته : تقویم شیعه-رمضان،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    بیست و یكم ماه رمضان
    شهادت امیرالمؤمنین (علیه السلام
    )
    امام المتقین امیرالمؤمنین (علیه السلام ) در شب بیست و یكم ماه رمضان مقارن طلوع فجر به شهادت رسید، در حالى كه از سن مبارك حضرتش 63 سال گذشته بود(1). در بیستم ماه رمضان اثرات سم در پاهاى مبارك امیرالمؤمنین (علیه السلام ) ظاهر شد و پاهاى مبارك ورم كرد(2). در شب بیست و یكم اثر زهر بر بدن مبارك امیرالمؤمنین (علیه السلام) بسیار شد. حضرت فرزندان و اهل بیت خود را جمع كرد و با آنها وداع نمود و وصیت هاى خود را فرمود. در آن شب هر چه خوردنى و آشامیدنى آوردند تناول نفرمود، ولبهاى مباركش به ذكر خدا حركت مى كرد، و مانند مروارید عرق از پیشانى نازنینش مى ریخت و با دست مبارك خود آن را بر طرف مى كرد.
    به امام مجتبى (علیه السلام ) فرمود: تو را به برادرت حسین (علیه السلام ) وصیت مى كنم . به فرزندان دیگر كه از فاطمه زهرا (علیها السلام) نبودند، فرمود:« شما را وصیت مى كنم به اطاعت از حسن و حسین» . سپس فرمودند: «خداوند شما را صبر نیكو كرامت فرماید. امشب از میان شما مى روم و به حبیب خود محمد مصطفى (صلى الله علیه و آله ) ملحق مى شوم چنانچه مرا وعده داده است ». صداى گریه از اهل بیت(علیهم السلام) بلند شد. آنگاه دستوراتى در مورد غسل ، كفن ، نماز و محل دفن به امام مجتبى (علیه السلام ) فرمودند و با امام حسین (علیه السلام ) و حضرت زینب (علیها السلام ) كلماتى از كربلاء فرمودند.
    بعد از وداع با همگان دست و پاى مبارك را به طرف قبله كشیدند و فرمودند: اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریك له و اشهد ان محمدا عبده و رسوله ، و چشمان مبارك را بستند و بهشت را به قدوم خویش مبارك فرمودند.
    صداى شیون و گریه از خانه آن حضرت بلند شد. اهل كوفه كه باخبر شدند، صداى شیون و ناله از تمامى شهر برخواست ، مانند روزى كه پیامبر (صلى الله علیه و آله ) از دنیا رفتند. در آن شب آفاق آسمان متغیر گشت و زمین لرزید و صداى تسبیح و تقدیس فرشتگان از هوا شنیده شد.
    سپس مشغول غسل آن حضرت شدند. بعد از غسل و كفن ، امام حسن و امام حسین (علیه السلام ) پشت سر تابوت را همانطور كه حضرت فرموده بودند برداشته ، جلو تابوت خودش حركت مى كرد، تا در مكانى فرود آمد.
    بعد از نماز بر آن حضرت توسط امام مجتبى (علیه السلام )، مقدارى از زیر تابوت را كندند و قبرى آماده یافتند كه داخل آن لوحى مسى یا سفالى بود و بر آن نوشته شده بود:

    «بسم الله الرحمن الرحیم ، این قبرى است كه نوح پیامبر براى بنده صالح خدا على بن ابى طالب حفر نمود است ».

     بدن مطهر آن حضرت را دفن نمودند و حسب وصیت آن حضرت ، قبر مطهرش ‍ را مخفى نمودند تا در زمان هارون بر همگان معلوم شد.
    فرزندان آن حضرت از همسران مختلف 28 دختر و پسرند(3) .پنج نفر آنها اولاد حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله علیها) هستند كه عبارتند از امام حسن و امام حسین و زینب كبرى وام كلثوم و حضرت محسن (علیهم السلام ) كه در دوران حمل در شش ماهگى توسط منافقین در ماجراى هجوم به خانه امیرالمؤمنین (علیه السلام ) به شهادت رسید. حضرت عباس (علیه السلام ) و جعفر و عثمان و عبد الله در كربلا به شهادت رسیدند، كه مادرشان حضرت ام البنین(سلام الله علیها) است . بقیه اولاد حضرت از همسران دیگر هستند.
    وقتى خبر شهادت امیرالمؤمنین (علیه السلام ) به عایشه رسید چنان خوشحال شد كه بى اختیار شعرى خواند و سپس گفت : چه كسى على را كشت ؟ جواب دادند: ابن ملجم . گفت : خاك بر دهانش مباد (كنایه از اینكه خوب كارى كرد)(4).
    در شب 21 ماه رمضان حضرت عیسى بن مریم (علیه السلام ) به آسمان برده شد(5)؛ و در همین شب حضرت موسى بن عمران و یوشع بن نون (علیهم السلام ) رحلت نمودند(6).

    ---------------------------------------------------------

    (1) كافى : ج 2 ص 465. منتهى الآمال : ج 1 ص 183. ارشاد: ج 1 ص 19. اعلام الورى : ج 1 ص 309. كشف الغمه : ج 1 ص 436. مناقب خوارزمى ن ص 284. العدد القویه : ص 235. ذخائر العقبى : ص ‍ 115. مسار الشیعه : ص 10. توضیح المقاصد: ص 24. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599. تاریخ الخلفاء: ص ‍ 166 175.

    (2) الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 265، 271 294.

    (3) ارشاد مفید: ج 1 ص 354 355. اعلام الورى : ج 1 ص 395.

    (4) تذكره الخواص ابن جوزى : ص 165.

    (5) بحار الانوار: ج 13 ص 376. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599.

    (6) بحار الانوار: ج 13 ص 376. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599.


    نوشته شده در شنبه 28 تیر 1393 ساعت 12:31 ق.ظ توسط : داعی | دسته : امیرالمؤمنین-شهادت، تقویم شیعه-رمضان، دشمنان اهل بیت،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    هفدهم ماه رمضان

    قتل عایشه(لعنة الله علیها)
    در شب 17 ماه رمضان در سال 58 ه‍ در مدینه ، عایشه دختر ابوبكر به دست معاویه كشته شد، و به سزاى اعمالش رسید(1). دو قول دیگر در این باره 29 رجب و آخر ذى الحجه است .
    پیامبر (صلى الله علیه و آله ) دوست داشت تا زنده است مرگ و دفن عایشه را ببیند(2). ابن ابى الحدید مى گوید: اگر خلیفه دوم به جاى على (علیه السلام ) بود هر آینه عایشه را قطعه قطعه مى كرد(3).
    معاویه چون خواست براى پسرش یزید از مردم بیعت بگیرد، عایشه انكار آن كرد و معاویه را تهدید كرد و گفت : برادرم محمد را كشتى ، و براى یزید بیعت مى گیرى ؟ معاویه ترسید كه مبادا او ایجاد فتنه كند. لذا در خانه خود چاهى كند و آن را پر از آهك كرد و فرش قیمتى بر روى آن پهن نمود و عایشه را وقت نماز عشا به خانه خود خواند و وقتى عایشه وارد شد، معاویه او را به نشستن بر آن تخت تعارف كرد. همین كه روى آنشست ، فرو رفت و به چاه افتاد و هلاك شد. معاویه در چاه چندین نیزه مسموم تعبیه كرده بود و هنگامى كه عایشه در چاه افتاد فورا كار او ساخته شد.
    عایشه در زمان حیات پیامبر (صلى الله علیه و آله ) با آن حضرت رفتار نامناسبى داشت.

     با امیرالمؤمنین (علیه السلام ) و حضرت صدیقه (سلام الله علیها) و همسران پیامبر (صلى الله علیه و آله ) رفتارهاى زشت و كینه توزانه اى روا داشت ؟ واقعه جمل و كشته شدن حدود بیست هزار نفر از مسلمین به خاطر فتنه او از كارهاى معروف اوست(4).
    وقتى حضرت زهرا (علیها السلام ) به شهادت رسید، همسران رسول خدا (صلى الله علیه و آله ) براى سر سلامتى امیرالمؤمنین آمدند جز عایشه كه اظهار مریضى كرد و سخنى گفت كه دلالت بر خوشحالى او داشت(5).
    از مشخص ترین نشانه هاى بغض و كینه او نسبت به امیرالمؤمنین (علیه السلام ) این بود كه غلامش را «عبد الرحمن »  نام نهاد و گفت : این نام گذارى را به خاطر محبتم به قاتل على بن ابى طالب یعنى عبد الرحمن بن ملجم انجام دادم(6).

    -----------------------------------------------------------------

    (1) فیض العلام : ص 36. نفائح العلام : ص 275. مستدرك سفینه البحار: ج 5 ص 214 215 (سال 58 و 68 ه‍).

    (2) سبعه من السلف : ص 267.

    (3) شرح ابن ابى الحدید: ج 17 ص 254.

    (4) مسند احمد، صحیح بخارى ، صحیح نسائى ، السیره الحلبیه ، صحیح مسلم باب الغیره من كتاب العشره .

    (5) شرح ابن ابى الحدید: ج 9 ص 198. ریاحین الشریعه : ج 2 ص 357.

    (6) ریاحین الشریعه : ج 2 ص 357. سفینه البحار: ج 3 ص 741. بحار الانوار: ج 28 ص 194، ج 32 ص 341.


    نوشته شده در جمعه 27 تیر 1393 ساعت 09:30 ب.ظ توسط : داعی | دسته : دشمنان اهل بیت، تقویم شیعه-رمضان،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    هفدهم ماه رمضان

    جنگ بدر
    در روز جمعه در سال دوم هجرت جنگ بدر كبرى به وقوع پیوست(1)  18 یا 19 این ماه هم ذكر شده است .
    تعداد مسلمانان 313 نفر و تعداد شهداى آنان 9 تا 14 نفر، و تعداد كفار 950 نفر بود. مقتولین كفار 70 نفر بودند و 70 نفر را هم مسلمانان اسیر گرفتند. 35 نفر از 70 نفر كشته هاى كفار به دست امیرالمؤمنین (علیه السلام ) به قتل رسیدند(2).
    در این جنگ ابوجهل نیز كشته شد(3). ابوجهل هشام بن مغیره مخزومى از دشمنان سر سخت پیامبر (صلى الله علیه و آله ) بود. او با اینكه نامش هشام بود ولى از فرط بدجنسى و زشت سیرتى به  ابوجهل مكنى شد. ابوجهل كسى بود كه در مكه آزار و اذیت بسیار به رسول اكرم (صلى الله علیه و آله ) نمود. بچه دان شتر بر سر مبارك حضرت ریخت . خاكستر و خاك بر سر مبارك حضرت ریخت . سنگ به دندان مباركش زد، نسبت كذب و جنون به آنان حضرت داد. مادر عمار یاسر جناب سمیه را بعد از شكنجه بسیار با نیزه اى كه به ران او زد شهید كرد.
    در جنگ بدر دو برادر انصارى (معاذ و معوذ) به خاطر سابقه اى كه از او در اذیت پیامبر (صلى الله علیه و آله ) شنیده بودند تصمیم به كشتن او گرفتند. به هر صورت او را ضربه هایى زدند و یكى از دو برادر دستش قطع شد و به پوست آویزان گردید، ولى چون دید دستش مزاحم جنگ با ابوجهل و هواداران اوست ، زیر پایش گذاشت و دفعتا آن را از بدنش جداكرد، و سپس ابوجهل را نقش زمین كردند.
    بعد از جنگ ، پیامبر (صلى الله علیه و آله ) فرمود: كسى خبر از ابوجهل بیاورد. عبد الله بن مسعود رفت و پا روى سینه او گذاشت . ابوجهل به هوش آمد و گفت : بر جاى بلندى پاى گذاشته اى ، كاش قاتل من دهقان نبود (كه كنایه اى به انصار بود). عبد الله بن مسعود سر او را از بدن جداكرد و نزد پیامبر (صلى الله علیه و آله ) آورد و جلوى پاى آن حضرت انداخت . پیامبر (صلى الله علیه و آله ) شكر الهى بجا آورد(4)، و خداوند نصرت خود را بر پیامبر (صلى الله علیه و آله ) نازل نمود، و آن حضرت فرمود: امروز روز عید است و باید شكر خدا را بر نعمتى كه به اهل ایمان عطا فرموده به جاى آورد(5).

    ----------------------------------------------------------

    (1) بحار الانوار: ج 19 ص 325، ج 97 ص 168، ج 18 ص 380. الموسوعه الكبرى فى غزوات النبى الاعظم (صلى الله علیه و آله ): ج 1 ص 138. الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 215 216.

    (2) منتخب التواریخ : ص 48 49. الوقائع و الحوادث : ج 1 ص 215 216.

    (3) نفائح العلام : ص 288. فیض العلام : ص 37 38.

    (4) منتخب التواریخ : ص 47 49. الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 215 216.

    (5) مصباح كفعمى : ج 2 ص 599. بحار الانوار: ج 97 ص 383.


    نوشته شده در جمعه 27 تیر 1393 ساعت 07:15 ب.ظ توسط : داعی | دسته : پیامبر-غزوه ها، تقویم شیعه-رمضان، دشمنان اهل بیت،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    هفدهم ماه رمضان
    معراج پیامبر
    (صلى الله وعلیه و آله )

    معراج پیامبر (صلى الله وعلیه و آله ) پنج سال بعد از بعثت در چنین روزى واقع شده(1) ، و آیه سبحان الذى اسرى بعبده لیلا من المسجد الحرام الى المسجد القصى ...(2) ، در این باره نازل شده است . معراج پیامبر (صلى الله علیه و آله ) در 21 ماه رمضان نیز نقل شده است (3).
    معراج از جمله ضروریات اسلام است (4)، و از آیات كریمه و احادیث متواتره ثابت شده است كه خداوند متعال حضرت رسول (صلى الله علیه و آله ) را در یك شب از مكه معظمه تا مسجد الاقصى و از آنجا به آسمانها تا سدره المنتهى و عرض اعلى برد، و عجایب آفرینش آسمانها را به آن حضرت نمایاند و رازهاى نهانى و معارف نامتناهى را به آن حضرت القا فرمود و آن حضرت در بیت المعمور تحت عرش به عبادت حق تعالى قیام فرمود و با انبیاء (علیهم السلام ) ملاقات نمود و داخل بهشت شد و منازل اهل بهشت و احوال كسانى كه در عذاب بودند را مشاهده فرمود.
    احادیث متواتر دلالت دارد كه عروج آن حضرت به بدن بوده نه به روح ، و در بیدارى بوده نه در خواب (5).
    اقوال دیگر در تعیین روز معراج چنین است : 17 ماه رمضان سال 12 قبل از هجرت ، 17 ربیع الاول قبل از هجرت ، 17 رجب قبل از هجرت 17 ماه رمضان 5 سال قبل از بعثت ، 27 ماه رمضان ، 21 ماه رمضان
    درباره مكانى كه آغاز حركت پیامبر (صلى الله علیه و آله ) به سوى معراج بوده نیز چند قول است : از منزل خدیجه (علیها السلام )، از منزل ام هانى خواهر امیر المؤ منین (علیه السلام )، از شعب ابى طالب (علیه السلام )(6).

    امام صادق (علیه السلام ) فرمودند:« حقتعالى حضرت رسول (صلى الله علیه و آله ) را صد و بیست و چهار مرتبه به آسمان برد، و در هر مرتبه به آن حضرت درباره ولایت و امامت امیرالمؤمنین (علیه السلام ) و دیگر ائمه طاهرین (علیهم السلام ) زیاده از سایر فرایض تأكید و توصیه نمود»(7).

    ---------------------------------------------------

    (1) منتخب التواریخ : ص 52. الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 194. توضیح المقاصد: ص 24. العدد القویه : ص 234. مصباح كفهمى : ج 2 ص 599. بحار الانوار: ج 97 ص 168، ج 95 ص 196.

    (2) سوره اسراء: آیه 1.

    (3) توضیح المقاصد: ص 24. العدد القویه : ص 234. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599. بحار الانوار: ج 97 ص 168، ج 95 ص 196.

    (4) حق الیقین : ص 30. منتهى الآمال : ج 1 ص 51.

    (5) بحار الانوار: ج 18 ص 289. حق الیقین : ص 30.

    (6) بحار الانوار: ج 18 ص 302 319.

    (7) بحار الانوار: ج 18 ص 302 319. حق الیقین : ص 30.

    نوشته شده در جمعه 27 تیر 1393 ساعت 06:56 ب.ظ توسط : داعی | دسته : پیامبر-فضائل، تقویم شیعه-رمضان، امیرالمؤمنین-فضائل،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    بیستم ماه رمضان
    فتح مكه
    در سال 8 هـ‍ فتح مكه واقع شد. در این فتح بزرگ تعداد مسلمانان 12 هزار نفر، و شهدا 2 نفر بودند. علت شهادت آن دو این بود كه همراه لشكر نبودند و از آخر مكه وارد شده بودند، و لذا مورد هجوم قرار گرفته شهید شدند(1).
    در این روز امیرالمؤمنین (علیه السلام ) به امر مبارك خاتم الانبیاء (صلى الله علیه و آله )، براى شكستن بت هایى كه در كعبه بود، پاى مبارك خود را بر كتف شریف اشرف مخلوقات نهاد(2).
    مجلسى (رحمه الله ) از تاریخ طبرى نقل مى فرماید: هنگامى كه پیامبر (صلى الله علیه و آله ) نظر مباركش بر این قرار گرفت كه به طرف مكه حركت كند عمر را طلبید و به او فرمود: به مكه برو و اشراف قریش را از حال ما با خبر كن . عمر گفت : من بر جانم از اشراف قیش مى ترسم(3)!
    هنگامى كه مسلمانان وارد مكه شدند شعار مى دادند: الیوم یوم الملحمه : «امروز روز در هم كوبیدن است ». پیامبر (صلى الله علیه و آله ) فرمودند: شعار را عوض كنید و بگویید: الیوم یوم المرحمه : «امروز روز رحمت است ».
    بعد فرمود: ابوسفیان و خانه اش در امانند، و هر كس داخل خانه او رفت در امان است . همچنین فرمودند: همه در امانند جز یك نفر به نام «هبار بن اسود» و بعضى معاویه را هم ذكر كرده اند(4). حضرت فرمود: «اگر هبار چسبیده به پرده كعبه هم بود او را بكشید»؟!
    علت این بر خورد شدید با هبار آن بود كه در یكى از جنگهاى مسلمین با كفار قریش عده اى اسیر از كفار گرفتند و داخل اسرا داماد بزرگ پیامبر (صلى الله علیه و آله ) شوهر زینب دخترشان بود. حضرت فرمودند: هر كس ‍ فدیه بفرستد اسیر او را آزاد مى كنیم . بین آنچه از مكه به عنوان فدیه فرستاده بودند گردنبند حضرت خدیجه (علیها السلام ) به چشم مى خورد كه به دخترش زینب داده بود. هنگامى كه پیامبر (صلى الله علیه و آله ) آن گردنبند را دیدند به یاد جناب خدیجه (علیها السلام ) افتادند و گریستند. آنگاه از مسلمین خواستند آن فدیه را كه یادگار خدیجه (علیها السلام )است ، به آن حضرت ببخشند، و آنان قبول كردند. سپس قرار شد اسرا را آزاد كنند، در مقابل این كه هر یك از زنان مسلمان كه در مكه اسلام را پذیرفته ، اگر خواست بیاید آزاد باشد.
    قرار بر این شد كه امیرالمؤمنین (علیه السلام ) بروند و هودج فواطم را بیاورند. آن حضرت به تنهایى رفتند و زینب دختر پیامبر (صلى الله علیه و آله ) و دیگر هاشمیات را آوردند، همینكه مقدارى از مكه بیرون آمدند ابوسفیان لعنت الله علیه گفت : پسر عمویش محمد (صلى الله علیه و آله) جوانهاى شما را گمراه كرد و مسلمان شدند. حال این جوان یعنى على (علیه السلام ) در روز روشن آمده و بستگانش را مى برد. جلو او را بگیرید.
    آنها آمدند تا مانع آن حضرت شوند. امیرالمؤمنین (علیه السلام ) دفاع فرمودند. بعضى زخمى و بعضى به درك واصل شدند، در این اثنا هبار بن اسود به هودج هاشمیات حمله كرد و نیزه اى حواله هودج زینب دختر پیامبر (صلى الله علیه و آله ) نمود.
    امیرالمؤمنین (علیه السلام ) حمله به هبار كردند و او را فرارى دادند. زینب در این حمله ترسید و چون ششماهه حامله بود، هنگامى كه وارد مدینه شدند بعد از زمانى بچه سقط شده و از دنیا رحلت كرد.
    پیامبر (صلى الله علیه و آله ) فرمود: «خون هبار بن اسود مهدور است، و هر كس هر جا او را دید بكشد».
    ابن ابى الحدید به استادش مى گوید: پیامبر (صلى الله علیه و آله ) به خاطر ترساندن زینب و سقط جنین او، ریختن خون هبار را جایز دانست . اگر پیامبر (صلى الله علیه و آله ) زنده بود، آیا ریختن خون آن كس را كه فاطمه (علیها السلام ) را ترسانید، جایز نمى دانست (5)؟

    ---------------------------------------------------

    (1) مسار الشیعه : ص 9. العدد القویه : ص 218. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599. بحار الانوار: ج 20 ص ‍ 111 - 143، ج 21 ص 143، ج 97 ص 168. سیره ابن هشام : ج 4 ص 80، تقویم المحسنین : ص 12.

    (2) توضیح المقاصد: ص 23. مصباح كفعمى : ج 2 ص 599. بحار الانوار: ج 97 ص 384. فیض العلام : ص 42.

    (3) بحار الانوار: ج 35 ص 287.

    (4) احقاق الحق : ص 265. التعجب : ص 106. نهج الحق و كشف الصدق : ص 310.

    (5) بیت الاحزان : ص 153. شرح ابن ابى الحدید: ج 14 ص 193.


    نوشته شده در جمعه 27 تیر 1393 ساعت 05:25 ب.ظ توسط : داعی | دسته : پیامبر-غزوه ها، تقویم شیعه-رمضان،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    نوزدهم ماه رمضان
    ضربت خوردن امیرالمؤمنین (علیه السلام)

    در 19 ماه رمضان سال 40 هـ‍ در نماز صبح در مسجد كوفه با شمشیرى مسموم به دست ناپاك ابن ملجم(لعنة الله علیه) منافق بر فرق مبارك امیرالمؤمنین (علیه السلام ) ضربت وارد شد.
    در 13 ماه رمضان سال 40 هـ‍ حضرت مولى الموحدین على بن ابى طالب امیرالمؤمنین (علیه السلام ) بعد از فارق شدن از جنگ نهروان از شهادت خود خبر دادند(1). در آن روز حضرت بر فراز منبر بعد از بیان كلماتى درربار در حقایق اسلام ، در آخر بیانات شریف خود، به فرزندشان امام حسن مجتبى (علیه السلام ) فرمودند: تا امروز چند روز از ماه مبارك رمضان مى گذرد؟ امام مجتبى (علیه السلام ) فرمود: 13 روز گذشته است . از امام حسین (علیه السلام ) پرسیدند: چند روز باقى مانده است ؟ امام حسین (علیه السلام ) فرمود: 17 روز باقى مانده است . در این هنگام امیر المؤ منین(علیه السلام ) دست به محاسن مبارك گرفتند و فرمودند:« نزدیك است این موى من به خون سرم خضاب شود».
    در شب 16 ماه رمضان سال 40 هـ امیرالمؤمنین (علیه السلام ) در خواب پیامبر (صلى الله علیه و آله ) را دیدند، و آن حضرت به نزدیك شدن ملاقاتشان در بهشت به امیرالمؤمنین (علیه السلام ) بشارت دادند، امیرالمؤمنین (علیه السلام ) به دخترشان ام كلثوم (سلام الله علیها) خبر دادند(2). در شب نوزدهم در شب نوزدهم امیرالمؤمنین (علیه السلام ) روزه را در منزل ام كلثوم (علیها السلام ) افطار نمودند(3).
    در شب 19 ماه رمضان سال 40 هـ ‍ وردان و شبیب كه با ابن ملجم(لعنة الله علیه) در شهادت امیرالمؤمنین (علیه السلام ) همراه بودند، در حین درگیرى كشته شدند(4).
    در سال چهلم گروهى از خوارج در مكه جمع شدند و بر كشتگان نهروان گریستند. سه نفر از آنان با هم پیمان بستند كه در یك شب امیرالمؤمنین (علیه السلام ) و عمرو عاص و معاویه را بكشند.
    ابن ملجم(لعنة الله علیه) كشتن امیرالمؤمنین (علیه السلام ) را بر عهده گرفت و وارد كوفه شد و با كمك قطام بنت اخضر(لعنة الله علیها) كه ابن ملجم(لعنة الله علیه) قصد ازدواج با او را داشت ، و با همدستى شبیب بن بجره و وردان بن مجاله(لعنة الله علیهم) تصمیم خود را عملى كرد.
    در صبح روز نوزدهم بعد از اذان صبح ، امیرالمؤمنین (علیه السلام ) وارد مسجد شد و صداى نازنین ایشان به یا ایهاالناس ، الصلاة بلند شد.
    سپس آن حضرت مشغول نماز شد. هنگامى كه در ركعت اول سر از سجده برداشت شبیب بر آن حضرت حمله ور شد، ولى شمشیرش خطا كرد. بلافاصله ابن ملجم(لعنة الله علیه) لعنه الله حمله كرد و شمشیر او فرق مبارك آن حضرت را شكافت و محاسن شریفش خون فرق مباركش خضاب شد، و صداى مباركش بلند شد: بسم الله و بالله و على مله رسول الله ، فزت و رب الكعبه .
    صداى جبرئیل بلند شد: «تهدمت والله اركان الهدى و انطمست اعلام التقى و انفصمت العروه الوثقى ، قتل ابن عم المصطفى ، قتل الوصى المجتبى ، قتل على المرتضى ، قتله اشقى الاشقیاء.»

    --------------------------------------------------------

    (1) الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 139. مستدرك سفینه البحار: ج 5 ص 213.

    (2) ارشاد: ج 2 ص 15. الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 190.

    (3) الوقایع و الحوادث : ج 1 ص 242.

    (4) نفائح العلام : ص 41.

    نوشته شده در جمعه 27 تیر 1393 ساعت 04:48 ب.ظ توسط : داعی | دسته : امیرالمؤمنین-شهادت، تقویم شیعه-رمضان،
  • [ نظرات ]