تبلیغات
امپراطورهای عالم - مطالب آبان 1392

دسته بندی ها

جستجو

امکانات

بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

مهدویت امام زمان (عج) حدیث موضوعی
پیج رنک گوگل
بسم الله الرحمن الرحیم

ابن فهد حلى‏

ولادت‏
 جمال الدین، ابو العباس، احمد بن محمد بن فهد اسدى حلى، در سال 757 هجرى به دنیا آمد.
مقام علمى‏
 او از اكابر فقها و علماى امامیه در قرن هشتم و نهم هجرى بوده و جامع كمالات ظاهرى و باطنى و علم و عمل و دربردارنده معارف عقلى و نقلى است.
 بهترین معرف مقامات باطنى او، آثار و تألیفات باقى مانده از اوست كه حكایت از مقامات باطنى و معنوى او مى‏نماید.
 گر چه ابن فهد در علوم مختلف از جمله فقه و تاریخ و كلام و غیر اینها تألیفاتى دارد اما نام او تداعى كننده عرفان وسیر و سلوك و زهد و تقوا است و بیشتر به‏این صفات شهرت دارد و در یك نظر سریع به نوشته‏هاى او نیز این مطلب به خوبى مشاهده مى‏گردد.
كلام بزرگان‏
 صاحب روضات الجنات در شرح زندگى او مى‏نویسد:
« عالم عارف پر از اسرار، كاشف اسرار فضائل، جمال الدین ابوالعباس احمد بن شمس الدین محمد بن فهد اسدى حلى، در اثر شهرت و اعتبار، بى‏نیاز از توصیف و تعریف مى‏باشد.
 وى جامع معقول و منقول، فروع و اصول ظاهرى و باطنى و علم و عمل است. او از شاگردان شهید اول و فخر المحققین مى‏باشد...»
مناظره با اهل سنت‏
 او در مناظره و بحث تبحر و توانایى كامل داشت و با برخى از پیروان فقه اهل سنت به ویژه در مورد مساله امامت و رهبرى گفتگوهایى انجام داد و بر جمع كثیرى از علماى مذاهب اهل سنت غلبه یافت.
 ابن فهد در مناظره‏اى كه با حضور حاكم عراق و دانشمندان هم مذهب او تشكیل شده بود تمامى ادله آنان را رد كرده و حقانیت تشیع را به اثبات رساند.
 حاكم عراق هم كه تحت تأثیر براهین محكم ابن فهد قرار گرفته بود مذهب خویش را تغییر داد و به جمع دوستداران اهل بیت پیامبر صلى الله علیهم اجمعین پیوست و خطبه خویش را به نام امیر المؤمنین علیه السلام و اولاد پاك و معصوم او انشاء كرد و در زمره شیعیان مولا امیر المؤمنین علیه السلام درآمد.

اساتید
 مشایخ حدیث و اساتید فقهى او عبارتند از:
 1- فاضل مقداد سیورى‏
 2- شیخ على بن خازن فقیه حائرى‏
 3- سید بهاء الدین على بن عبدالكریم نیلى‏
 4- ابن متوج بحرانى و...

شاگردان‏
 از جمله پرورش یافتگان محضر نورانى ابن فهد هستند:
 1- شیخ على بن هلال جزائرى‏
 2- فقیه نامى شیعه، ابن العشرة كروانى عاملى‏
 3- شیخ على بن عبدالعالى كركى‏
 4- شیخ عبد السمیع حلى، صاحب كتاب تحفة الطالبین فی أصول الدین‏
 5- سید محمد بن فلاّح موسوى‏
 6- شیخ محمد بن طى عاملى، مؤلف كتاب مسائل ابن طى‏

تألیفات‏
 1- آداب الداعی‏
 2- استخراج الحوادث و بعض الوقایع المستقبلة من كلام أمیر المؤمنین علیه السلام فیما أنشأه فی صفین بعد شهادة عمار بن یاسر، در این كتاب برخى از اسرار علوم غریبه مانند خروج چنگیز و پدید آمدن اسماعیل صفوى از كلمات معجزه آمیز على علیه السلام استنباط و استخراج شده است.
 3- أسرار الصلاة
 4- تاریخ الأئمة علیهم السلام‏
 5- التحریر، در فقه‏
 6- التحصین فی صفات العارفین من العزلة و الخمول بالأسانید المتلقاة عن آل الرسول علیهم السلام‏
 7- ترجمة الصلاة، در بیان معانى، اقوال، افعال و فوائد نماز
 8- تعیین ساعات اللیل و تشخیصها بمنازل القمر
 9- عدة الداعی و نجاح الساعی‏
 10- مصباح المبتدی و هدایة المهتدی‏
 11- المقتصر فی شرح إرشاد الأذهان‏
 12- الموجز الهادی‏
 13- المهذب البارع فی شرح المختصر النافع‏
 14- الموجز الحاوی و كتب و رساله‏هاى دیگر.

وفات‏
 ابن فهد حلى- قدس سره- پس از یك عمر پر بركت و سرشار از تلاش خستگى ناپذیر در راه معشوق و معبود و سیر و سیاحت روحى، در سال 841 هجرى و در سن 84 سالگى در كربلاى معلى به رحمت ایزدى پیوست. قبر شریفش كنار خیمه‏گاه واقع شده است.

یا رب الزینب بحق الزینب اشف صدر الزینب بظهور الحجة
نوشته شده در سه شنبه 28 آبان 1392 ساعت 12:35 ب.ظ توسط : داعی | دسته : بزرگان-دانشمندان-علما،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

    حضرت امام حسین از زبان اهل بیت(علیهم السلام)

    قسمت دوم

    ---------------------------------------------------------- 

    حال‌ حضرت‌ موسی‌ بن‌جعفر(ع) در روز عاشورا از زبان‌ حضرت‌ علی‌ بن‌ موسی‌ الرضا(ع)

    ))كان‌ ابی‌ اذا دخل‌ شهر المحرم‌، لا یری‌ ضاحكا و كانت‌ الكآب تغلب‌ علیه‌، حتی‌ یمضی‌ منه‌ عشر ایام‌ فاذا كان‌ یوم‌ العاشر كان‌ ذلك‌ الیوم‌ یوم‌ مصیبه‌ و حزنه‌ و بكائه‌

    ویقول‌: هو الیوم‌ الذی‌ قتل‌ فیه‌ الحسین‌(ع)

    ((  حضرت‌ رضا(ع) می‌فرماید: آن‌گاه‌ كه‌ ماه‌ محرم‌ آغاز می‌شد، دیگر پدرم‌ خندان‌ دیده‌ نمی‌شد و حزن‌ و غم‌ بر او چیره‌ می‌گشت‌ تا روز عاشورا كه‌ آن‌ روز، روز مصیبت‌ و حزن‌ و گریه‌اش‌ بود و می‌فرمود: در چنین‌ روزی‌ حسین‌(ع) كشته‌ شد.(25)

     --------------------------------------------------------------------------------

    مصیبت‌ امام‌ حسین‌(ع) چشمان‌ ما را خسته‌ و مجروح‌ كرده‌ است‌

    حضرت‌ علی‌ بن‌ موسی‌ الرضا علیه‌ آلاف‌ التحیه‌ والثنا می‌فرماید:

    ))ان‌ یوم‌ الحسین‌ اقرح‌ جفوننا و اسبل‌ دموعنا و اذل‌ عزیزنا بارض‌ كرب‌ وبلا و اورثتنا الكرب‌ والبلا الی‌ یوم‌ الانقضا((

    همانا روز (مصیبت‌) حسین‌(ع)، دیدگان‌ ما را خسته‌ و مجروح‌ كرده‌ است‌. (از كثرت‌ و شدت‌ گریه) و اشك‌های‌ ما را ریزان‌ نموده‌ است‌. عزیزان‌ ما را در آن‌ سرزمین‌ غم‌ و بلا گرفتار خواری‌ (ظاهری‌) شدند. مصایب‌ آن‌ روز به‌ گونه‌ای‌ است‌ كه‌ برای‌ همیشه‌ ما را غمگین‌ و داغدار كرده‌ است‌.(26)

    ---------------------------------------------------------------------------------- 

    مصافحه‌ انبیا و ملایكه‌ با زایر كربلای‌ امام‌ حسین‌(ع)

    حضرت‌ امام‌ محمد تقی‌(ع) فرمود:

    ))من‌ زار الحسین‌ لیله‌ ثلاث‌ عشرین‌ من‌ شهر رمضان‌، و هی‌ اللیله‌ التی‌ یرجی‌ ان‌ تكون‌ لیله‌ القدر وفیها یفرق‌ كل‌ امر حكیم‌، صافحه‌ اربعه‌ و عشرون‌ الف‌ ملك‌ و نبی‌ كلهم‌ یستاذن‌ الله‌ فی‌ زیار الحسین‌ فی‌ تلك‌ اللیل((

    هر كسی‌ در شب‌ بیست‌ و سوم‌ رمضان‌ كه‌ امید است‌ همان‌ شب‌ قدری‌ باشد كه‌ هر امری‌ ط‌بق‌ حكمت‌ حضرت‌ حق‌ تنظ‌یم‌ می‌شود، امام‌ حسین‌(ع) را زیارت‌ كند، بیست‌ و چهار هزار فرشته‌ و پیامبر با این‌ زایر مصافحه‌ می‌كنند و آن‌ها همان‌ گروهی‌ هستند كه‌ از خداوند برای‌ زیارت‌ حضرت‌ سیدالشهدا (ع) در چنین‌ شبی‌ اذن‌ می‌ط‌لبند.(27)

    ----------------------------------------------------------------------------------

    گناهان‌ زایر امام‌ حسین‌(ع) آمرزیده‌ می‌شود

    حضرت‌ امام‌ علی‌ النقی‌(ع) فرمود:

    ))من‌ خرج‌ من‌ بیته‌، یرید زیاره‌ الحسین‌(ع) بن‌ علی‌ (ع)

    فصار الی‌ الفرات‌، فاغتسل‌ منه‌، كتبه‌ الله‌ من‌ المفلحین‌،

    فاذا سلم‌ علی‌ ابی‌ عبدالله‌(ع) كتب‌ من‌ الفائزین‌ فاذا فرغ‌

    من‌ صلوته‌، اتاه‌ ملك‌، فقال‌: ان‌ رسول‌ الله‌ یقروك‌ السلام‌

    و یقول‌ لك‌: اما ذنوبك‌ فقد غفر لك‌، فاستانف‌ العمل‌((

    هر كسی‌ از منزل‌ خویش‌ به‌ قصد زیارت‌ حسین‌(ع) خارج‌

    شود و به‌ فرات‌ رود و غسل‌ كند، خدا نامش‌ را در زمره‌

    رستگاران‌ می‌نویسد و چون‌ به‌ آن‌ حضرت‌ سلام‌ دهد از

    فایزین‌ محسوب‌ می‌شود، و آنگاه‌ كه‌ از نمازش‌ فارغ‌

    شود، فرشته‌ای‌ به‌ او می‌گوید: رسول‌ خدا بر تو درود

    می‌فرستد و به‌ تو می‌فرماید:

    گناهانت‌ بخشیده‌ شد، پس‌ عمل‌ را از نو آغاز كن‌.(28)

    ---------------------------------------------------- 

    حضرت‌ امام‌ حسن‌ عسكری‌ خدا را به‌ امام‌ حسین‌(ع) قسم‌ می‌دهد

    حضرت‌ امام‌ حسن‌ عسكری‌(ع) می‌فرماید:

    ))اللهم‌ انی‌ اسئلك‌ بحق‌ المولود فی‌ هذا الیوم‌، الموعود

    بشهادته‌ قبل‌ استهلاله‌ و ولادته‌، بكته‌ السما و من‌ فیها و

    الارض‌ و من‌ علیها، و لما یط‌ا لا بتیها، قتیل‌ العبر و سید

    الاسر، الممدود بالنصره‌ یوم‌ الكر، المعوض‌ من‌ قتله‌ ان‌

    الائمه‌ من‌ نسله‌، و الشفا فی‌ تربته‌((

    خدایا! از تو مسالت‌ دارم‌ به‌ حق‌ نوزادی‌ كه‌ در چنین‌

    روزی‌ )سوم‌ شعبان‌( تولد یافته‌; همان‌ كه‌ پیش‌ از

    ولادتش‌ وعده‌ شهادتش‌ داده‌ شده‌ است‌; او كه‌ آسمان‌ و

    آسمانیان‌ و زمین‌ و زمینیان‌ در مصیبت‌ وی‌ گریه‌ كردند،

    در حالی‌ كه‌ هنوز بر زمین‌ گام‌ ننهاده‌ بود; همان‌ كه‌ كشته‌

    گریه‌ است‌ و بزرگ‌ خاندان‌; كسی‌ كه‌ در رجعت‌ پیروز

    گردد; و او كه‌ به‌ خاط‌ر پاداشی‌ از پاداش‌های‌ شهادتش‌،

    تداوم‌ امامت‌ در نسلش‌ و شفا در تربتش‌ نهاده‌ شده‌ است‌.(29)

    -------------------------------------------------------------------------

    حضرت‌ بقیالله‌ الاعظ‌م‌ صاحب‌ العصر و الزمان‌ در

    مصیبت‌ جد مظ‌لومش‌ حضرت‌ ابا عبدالله‌ الحسین‌(ع) به‌

    جای‌ اشك‌ خون‌ می‌گرید

    حضرت‌ صاحب‌ الامر ارواحنا فداه‌ می‌فرماید:

    ))فلئن‌ اخرتنی‌ الدهور و عاقنی‌ عن‌ نصرك‌ المقدور، و لم‌

    اكن‌ لمن‌ حاربك‌ محاربا ولمن‌ نصب‌ لك‌ العداو

    مناصبا، فلاند بنك‌ صباحا و مسا، ولا بكین‌ لك‌ بدل‌

    الدموع‌ دما((

    اگر زمانه‌ به‌ تاخیرم‌ انداخت‌ و مقدرات‌ الهی‌ از یاری‌ات‌

    بازم‌ داشت‌ و نتوانستم‌ در ركاب‌ تو با دشمنانت‌ بجنگم‌،

    ولی‌ از صبح‌ تا شام‌ در یاد تو اشك‌ ماتم‌ از دیده‌ می‌بارم‌

    و به‌ جای‌ اشك‌، خون‌ می‌گریم‌.(30)

    عالم‌ ربانی‌ فخرالواعظ‌ین‌ حج الاسلام‌ و المسلمین‌ حاج‌ میزرا احمد

    سیبویه‌ از عالم‌ اهل‌ معنا شیخ‌ حسین‌(ع) سامرایی‌ كه‌ از اتقیای‌ اهل‌ منبر در

    عراق‌ بودند نقل‌ فرمودند: در ایامی‌ كه‌ در سامرا مشرف‌ بودم‌، عصر

    جمعه‌ای‌ به‌ سرداب‌ مقدس‌ رفتم‌. غیر از من‌ كسی‌ در سرداب‌ نبود. حالی‌

    پیدا كردم‌ و متوجه‌ مقام‌ حضرت‌ صاحب‌ الامر7 شدم‌. در آن‌ حال‌

    ناگهان‌ صدایی‌ از پشت‌ سر شیندم‌ كه‌ به‌ فارسی‌ فرمود: به‌ شیعیان‌ و دوستان‌

    ما بگویید كه‌ خدا را به‌ حق‌ عمه‌ام‌ حضرت‌ زینب‌ قسم‌ دهند كه‌ فرج‌

    مرا نزدیك‌ كند .


    یا رب الزینب بحق الزینب اشف صدر الزینب بظهور الحجة

    -------------------------------------------------------------------

    (25) امالی‌ صدوق‌، ص‌ 821، بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 482

    (26) امالی‌ صدوق‌، ص‌ 821; بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 482

    (27) وسائل‌ الشیعه‌، ج‌ 01، ص‌ 073

    (28) وسائل‌ الشیعه‌، ج‌ 01، ص‌ 083; كامل‌ الزیارات‌، ص‌ 581، 681

    (29) بحارالانوار، ج‌ 89، ص‌ 743; مفاتیح‌ الجنان‌ اعمال‌ روز سوم‌ شعبان‌

    (30) بحارالانوار، ج‌ 89، ص‌ 023

    *منبع مطلب سایت امام حسین دات ارگ می باشد.

    نوشته شده در شنبه 18 آبان 1392 ساعت 12:05 ب.ظ توسط : داعی | دسته : امیرالمومنین علی(علیه السلام)، امیرالمؤمنین-احادیث،
  • [ نظرات ]

  • بسم الله الرحمن الرحیم

     

    حضرت‌ امام‌ حسین‌(ع) از زبان‌ اهل بیت(علیهم السلام)‌:

    قسمت اول

     

    یاد امام‌ حسین‌(ع) سبب‌ گریه‌ هر مومن‌ است‌

    ))نظ‌ر علی‌ الی‌ الحسین‌ فقال‌: یا عبره‌ كل‌ مومن‌، فقال‌: ا نا یا ابتاه‌، قال‌: نعم‌ یا بنی‌((

    حضرت‌ علی‌ (ع)  به‌ حسین‌(ع) نگاه‌ كرد و فرمود: ای‌ كسی كه‌ یاد تو سبب‌ گریه‌ هر مومن‌ است‌. حضرت‌ حسین‌(ع)

    فرمود: من‌ ای‌ پدر!؟ حضرت‌ علی‌ (ع)  فرمود: بله‌ ای‌ پسركم‌!(1)

    ----------------------------------------------------------------------- 

    حضرت‌ زهرا(س) و نور امام‌ حسین‌(ع)

    حضرت‌ زهرا(س) فرمود:

    ))فلما صارت‌ الست، كنت‌ لا احتاج‌ فی‌ اللیله‌ الظ‌لما الی‌ مصباح‌ و جعلت‌ اسمع‌ اذا خلوت‌ فی‌ مصلا ی‌ التسبیح‌ و التقدیس‌ فی‌ باط‌نی‌((

    چون‌ كه‌ حسین‌(ع) شش‌ ماهه‌ شد، در شب‌ تاریك‌ نیاز به‌ چراغ‌ نداشتم‌.( حسین‌(ع) نورافشانی‌ می‌كرد.) و هنگام‌ خلوت‌ در مصلا یم‌، صدای‌ تسبیح‌ و تقدیس‌ حسین‌(ع) را از بطنم‌ می‌شنیدم‌.(2)

    -----------------------------------------------------------------------

     هیچ‌ روزی‌ مانند روز امام‌ حسین‌(ع) نیست‌

    حضرت‌ مجتبی‌(ع) بعد از بیاناتی‌ فرمودند:

    ))ان‌ الذی‌ یوتی‌ الی‌ سم‌ یدس‌ الی‌ فاقتل‌ به‌ و لكن‌ لا یوم‌ كیومك‌ یا ابا عبدالله‌((

    آنچه‌ موجب‌ شهادت‌ من‌ می‌شود، سمی‌ است‌ كه‌ با دسیسه‌ به‌ كامم‌ می‌ریزند. اما ای‌ اباعبدالله‌! هیچ‌ روزی‌ )مصیبتی) مانند روز (مصیبت‌) تو نخواهد بود.(3)

     -----------------------------------------------------------------------

    منم‌ كشته‌ گریه‌

    حضرت‌ سیدالشهدا (ع) فرمود:

    ))ا نا قتیل‌ العبر، لا یذكرنی‌ مومن‌ الا  استعبر((

    منم‌ كشته‌ گریه‌، هیچ‌ مومنی‌ مرا یاد نمی‌كند، مگر آن‌كه‌ اشك‌ غم‌ از دیدگان‌ وی‌ جاری‌ می‌شود.(4)

    -------------------------------------------------------------------------

     فرشتگان‌ آسمان‌ بر امام‌ حسین‌(ع) گریه‌ كردند

    حضرت‌ سیدالساجدین‌ علی‌ بن‌ الحسین‌(ع) فرمود:

    ))ا نا ابن‌ من‌ بكت‌ علیه‌ ملائكه‌ السما، ا نا ابن‌ من‌ ناحت‌ علیه‌ الجن‌ فی‌ الارض‌ و الط‌یر فی‌ الهوا((

    من‌ فرزند كسی‌ هستم‌ كه‌ فرشتگان‌ آسمان‌ بر او گریستند و جن‌ در زمین‌ و پرندگان‌ در هوا بر او نوحه‌ كردند.(5)

    -----------------------------------------------------------------------

    آسمان‌ بر امام‌ حسین‌(ع) گریست‌

    حضرت‌ امام‌ محمدباقر(ع) فرمود:

    ))ما بكت‌ السما علی‌ احد بعد یحیی‌ بن‌ زكریا، الا  علی‌ الحسین‌ بن‌ علی‌ فانها بكت‌ علیه‌ اربعین‌ یوما((

    بعد از یحیی‌ بن‌ زكریا، آسمان‌ در مرگ‌ كسی‌ نگریست‌ مگر در شهادت‌ حسین‌ بن‌ علی‌ (ع)  كه‌ چهل‌ روز در این‌ مصیبت‌ گریه‌ كرد.(6) 

    -----------------------------------------------------------------------

    امام‌ حسین‌(ع) و حضرت‌ یحیی‌(ع) 

    شباهت‌ها

    از حضرت‌ سجاد(ع) روایت‌ شده‌ كه‌ فرمودند:

    همراه‌ امام‌ حسین‌(ع) خارج‌ شدیم‌. پدرم‌ در هیچ‌ منزلی‌ فرود نمی‌آمد و كوچ‌ نمی‌كرد، مگر این‌كه‌ یحیی‌ بن‌ زكریا(ع) را یاد می‌فرمود.(7)

     

    1ـ مدت‌ حمل‌ هر دو شش‌ ماه‌ بود.

    2 ـ درباره‌ هر دو بشارت‌ آسمانی‌ آمد.

    ))یا زكریا انا نبشرك‌ بغلام‌ اسمه‌ یحیی‌(((8)

     درباره‌ امام‌ حسین‌(ع) در حدیث‌ آمده‌ است‌ كه‌ جبرئیل‌ بر پیامبر (ص)

    نازل‌ شد و گفت‌: ای‌ محمد(ص) !

    ))ان‌ الله‌ یقر علیك‌ السلام‌ و یبشرك‌ بمولود یولد من‌ فاط‌مه تقتل امتك‌ من‌ بعدك‌(((9)

    3ـ اسم‌ هر دو بدون‌ واسط‌ه‌ از جانب‌ خدا انتخاب‌ شد.

    4ـ هیچ‌ یك‌ از پستان‌ مادر شیر نخوردند; حضرت‌ یحیی‌(ع) به‌ آسمان‌ برده‌ شد و از نهرهای‌ بهشت‌ تناول‌ نمود و بعد از شیرخوارگی‌ نزد پدر نازل‌ شد.(10)

    امام‌ حسین‌(ع) با مكیدن‌ زبان‌ پیامبر (ص) تغذیه‌ كرد.(11)

    5 ـ هر دو می‌درخشیدند.

    درباره‌ حضرت‌ یحیی‌ وارد است‌:

    ))كان‌ البیت‌ یضی‌ بنوره‌((

    نور جمالش‌، خانه‌ را منور می‌كرد.(12)

    و درباره‌ حضرت‌ حسین‌(ع) وارد است‌ كه‌ راوی‌ گوید:

    ))لقد شغلنی‌ نوروجهه‌ وجمال‌ هیبته‌ عن‌ الفكر فی‌ قتله‌(((13)

    6ـ هیچ‌ یك‌ از آن‌ دو بزرگوار در ط‌ول‌ عمر خود خوش‌حال‌ نشدند و اگر فرحی‌ بر ایشان‌ ایجاد می‌شد، تبدیل‌ به‌ حزن‌ می‌شد.(14)

    7ـ قاتلین‌ هر دو زنازاده‌ بودند.(15)

    و در حدیث‌ آمده‌ كه‌ در جهنم‌ منزلی‌ است‌ كه‌ احدی‌ مستحق‌ آن‌ نیست‌ مگر قاتل‌ امام‌ حسین‌(ع) و قاتل‌ حضرت‌ یحیی‌(ع).(16)

    8ـ زمین‌ و آسمان‌ بر ایشان‌ گریستند، بلكه‌ خون‌ گریه‌ كردند.(17)

    9ـ خورشید بر آن‌ دو بزرگوار گریست‌; گریه‌ به‌ این‌ صورت‌ بود كه‌ به‌ رنگ‌ خون‌ ط‌لوع‌ و غروب‌ كرد.(18)

    10ـ سر هر دو نفر، بعد از شهادت‌ تكلم‌ كرد. سر یحیی‌ به‌ پادشاه‌ گفت‌: از خدا بترس‌! سر مبارك‌ حسین‌(ع) مكرر قرآن‌ خواند.(19)

    11ـ یحیی‌ را به‌ ط‌ریق‌ صبر كشتند.(20)

    امام‌ حسین‌(ع) با این‌كه‌ در میدان‌ جنگ‌ شهید شدند، باز به‌ ط‌ریق‌ صبر بود، چنان‌ كه‌ امام‌ سجاد در كوفه‌ فرمود: ((ا نا بن‌ قتل‌ صبرا (((21)

    معنای‌ ((قتل‌ صبر)) آن‌ است‌ كه‌ جانداری‌ را نگه‌ دارند و چیزی‌ به‌ سوی‌ او پرتاب‌ كنند تا كشته‌ شود.

    21 ـ سر حضرت‌ یحیی‌(ع) را برای‌ زنازاده‌ای‌ از بنی‌اسرائیل‌ هدیه‌ بردند و سر حضرت‌ حسین‌(ع) را برای‌ ابن‌زیاد و یزید هدیه‌ بردند.(22)

    -------------------------------------------------------------------- 

    تفاوت‌ در شهادت‌ آن‌ دو بزرگوار

    1ـ بشارت‌ به‌ تولد یحیی‌ سبب‌ شادی‌ زكریا شد; اما بشارت‌ به‌ تولد امام‌ حسین‌(ع) سبب‌ حزن‌ گردید.

    2ـ با این‌كه‌ هر دو به‌ ط‌ریق‌ صبر كشته‌ شدند، اما آن‌قدر زخم‌ بر بدن‌ امام‌ حسین‌(ع) وارد شد كه‌ از حركت‌ افتاد و بعد، سرش‌ را بریدند.

    3ـ سر یحیی‌(ع) را با دست‌ گرفتند و در تشت‌ بریدند ولی‌ حضرت‌ حسین‌(ع) را نیزه‌ به‌ پهلویش‌ زدند تا از اسب‌ به‌ زمین‌ افتاد و سرش‌ را بریدند.

    4ـ عداوت‌ قاتل‌ یحیی‌(ع) با كشیدن‌ یك‌ كارد به‌ حنجر او ساكن‌ شد، اما در كربلا به‌ صدها ضربه‌ شمشیر و نیزه‌ و ضربه‌های‌ دیگر اكتفا نكردند و بعد از مرگ‌ بدن‌ شریفش‌ را پایمال‌ اسبان‌ كردند.

    5 ـ سر یحیی‌(ع) را یك‌ بار هدیه‌ بردند; اما سر حسین‌(ع) مظ‌لوم‌ را بر سر نیزه‌ كردند و به‌ شهرها گردانیدند و با چوب‌ به‌ لب‌ و دندان‌ مباركش‌ زدند.

    6ـ قاتل‌ یحیی‌(ع) با دیدن‌ سر مقدس‌ ایشان‌ متغیر شد، ولی‌ قاتل‌ حسین‌(ع) به‌ هنگام‌ دیدن‌ سر مباركش‌ تبسم‌ كرد.

    7ـ یحیی‌ را از مسجد بیرون‌ آوردند، در حالی‌ كه‌ او هیچ‌ علاقه‌ و عیال‌ و طفلی‌ نداشت‌; اما آن‌ حضرت‌ را از خیمه‌ها بیرون‌ آوردند، در حالی‌ كه‌ زنان‌ حیران‌ تشنه‌ و دختران‌ صغیر، از بی‌ كسی‌ ناله‌ می‌كردند و آن‌ حضرت‌ آنان‌ را تسلی‌ می‌داد.

    8ـ تمام‌ خون‌ یحیی‌(ع) در تشت‌ بود و یك‌ قط‌ره‌ كه‌ بر زمین‌ افتاد جوشید; اما در كربلا تمام‌ خون‌ را بر خاك‌ ریختند، مگر چند قط‌ره‌ای‌ كه‌ خود به‌ دست‌ مبارك‌ گرفت‌ و بر صورت‌ مالید و به‌ آسمان‌ پاشید.

    9ـ وقتی‌ سر یحیی‌(ع) را بریدند، بدنش‌ سالم‌ ولی‌ بدن‌ حسین‌(ع) سوراخ‌ سوراخ‌ بود.

    10ـ سر حضرت‌ یحیی‌(ع) را با یك‌ ضربت‌ كارد بریدند; اما در كربلا با دوازده‌ ضربت‌، سر آن‌ مظ‌لوم‌ را بریدند.

    11ـ سر حضرت‌ حسین‌(ع) را بر سر نیزه‌ بلند نمودند و بر درخت‌ آویختند و بر دروازه‌ نصب‌ كردند و در تنور نهادند; ولی‌ سر یحیی‌ را فقط‌ در تشت‌ نهادند.(23)

    ----------------------------------------------------------------------- 

    گریستن‌ بر امام‌ حسین‌(ع) پاداش‌ دارد

    حضرت‌ امام‌ جعفر صادق‌(ع) فرمود:

    ))ان‌ البكا والجزع‌ مكروه‌ للعبد فی‌ كل‌ ما جزع‌ ما خلا  البكا والجزع‌ علی‌ الحسین‌ بن‌ علی‌ فانه‌ فیه‌ ماجور((

    گریستن‌ و بی‌تابی‌ در تمام‌ سختی‌ها و مصایب‌ ناپسند است‌، مگر در مصیبت‌ حسین‌ بن‌ علی‌(ع) كه‌ آدمی‌ در این‌ گریه‌ و جزع‌ پاداش‌ نیز خواهد داشت‌.(24)

    ----------------------------------------------------------------------------

    (1)بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 82

    (2)بحارالانوار، ج‌ 34، ص‌ 372

    (3) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 812; امالی‌ صدوق‌، ص‌ 611

    (4) امالی‌ صدوق‌، ص‌ 731، كامل‌ الزیارات‌، ص‌ 801; بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 482

    (5) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 471

    (6) كامل‌ الزیارات‌، ص‌ 09; بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 112

    (7) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 982

    (8) سوره مریم، آیه 7

    (9) كامل‌ الزیارات‌، باب‌ 61، ج‌ 4

    (10) بحارالانوار،  ج‌ 41، ص‌ 081

    (11) بحارالانوار، ج‌ 34، ص‌ 542

    (12) بحارالانوار، ج‌ 41، ص‌ 081

    (13) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 75

    (14) اشك‌ روان‌، ص‌ 044

    (15) كامل‌ الزیارات‌، ص‌ 77، باب‌ 52

    (16) بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 103

    (17) بحارالانوار، ج‌ 41، ص‌ 861

    (18) بحارالانوار، ج‌ 41، ص‌ 281

    (19) بحارالانوار، ج‌ 41، ص‌ 753

    (20) اشك‌ روان‌، ص‌ 144

    (21) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 311

    (22) بحارالانوار، ج‌ 54، ص‌ 892

    (23) اشك‌ روان‌، ص‌ 144

    (24) كامل‌ الزیارات‌، ص‌ 001، بحارالانوار، ج‌ 44، ص‌ 192.

    نوشته شده در جمعه 17 آبان 1392 ساعت 11:53 ق.ظ توسط : داعی | دسته : امیرالمؤمنین-احادیث، امیرالمومنین علی(علیه السلام)،
  • [ نظرات ]